A) Μια συμπεριφορά που ενθαρρύνει τα άτομα να παρεμβαίνουν σε ομαδικά περιβάλλοντα. B) Μια ενστικτώδης αντίδραση για την παροχή βοήθειας σε οποιαδήποτε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. C) Μια μελέτη που δείχνει ότι οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να βοηθήσουν όταν είναι μόνοι τους. D) Ένα φαινόμενο κατά το οποίο τα άτομα είναι λιγότερο πιθανό να προσφέρουν βοήθεια σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης όταν υπάρχουν και άλλα άτομα.
A) 1982. B) 1990. C) 1975. D) 1968.
A) Ισχυρές ατομικιστικές αξίες. B) Αυξημένη αίσθηση προσωπικής ευθύνης. C) Γρήγορη λήψη αποφάσεων. D) Διάχυση της ευθύνης.
A) Αναλάβετε την προσωπική σας ευθύνη και παρεμβαίνετε. B) Αποφύγετε να εμπλακείτε σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. C) Υποθέστε ότι κάποιος άλλος θα βοηθήσει και απομακρυνθείτε. D) Βασιστείτε στους κοινωνικούς κανόνες για να καθοδηγήσετε τη συμπεριφορά σας.
A) Καθυστερεί τον χρόνο ανταπόκρισης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. B) Δεν έχει καμία επίδραση στο χρόνο απόκρισης έκτακτης ανάγκης. C) Επηρεάζει μόνο τον ατομικό χρόνο απόκρισης. D) Επιταχύνει το χρόνο απόκρισης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
A) Οι άνθρωποι ανταποκρίνονται πιο αποτελεσματικά σε ομάδες παρά μόνοι τους. B) Οι άνθρωποι αισθάνονται λιγότερη προσωπική ευθύνη να ανταποκριθούν όταν είναι παρόντες άλλοι. C) Οι άνθρωποι αισθάνονται μεγαλύτερη προσωπική ευθύνη να ανταποκριθούν όταν είναι παρόντες άλλοι. D) Οι άνθρωποι αναθέτουν επιλεκτικά την ευθύνη σε άλλους σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
A) Εκπαίδευση των ατόμων σχετικά με το φαινόμενο και τις συνέπειές του. B) Προώθηση μιας ατομικιστικής στάσης σε ομαδικά περιβάλλοντα. C) Αγνοώντας την παρουσία άλλων σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. D) Ενθάρρυνση των ανθρώπων να βασίζονται αποκλειστικά στη λήψη ομαδικών αποφάσεων.
A) Απόφαση για το αν θα παρέμβετε. B) Ανάληψη άμεσης δράσης για να βοηθήσουμε. C) Εκτίμηση των κινδύνων. D) Να έχετε επίγνωση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. |