A) Ένα φαινόμενο κατά το οποίο τα άτομα είναι λιγότερο πιθανό να προσφέρουν βοήθεια σε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης όταν υπάρχουν και άλλα άτομα. B) Μια μελέτη που δείχνει ότι οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να βοηθήσουν όταν είναι μόνοι τους. C) Μια συμπεριφορά που ενθαρρύνει τα άτομα να παρεμβαίνουν σε ομαδικά περιβάλλοντα. D) Μια ενστικτώδης αντίδραση για την παροχή βοήθειας σε οποιαδήποτε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
A) 1975. B) 1990. C) 1968. D) 1982.
A) Διάχυση της ευθύνης. B) Ισχυρές ατομικιστικές αξίες. C) Γρήγορη λήψη αποφάσεων. D) Αυξημένη αίσθηση προσωπικής ευθύνης.
A) Αποφύγετε να εμπλακείτε σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. B) Αναλάβετε την προσωπική σας ευθύνη και παρεμβαίνετε. C) Βασιστείτε στους κοινωνικούς κανόνες για να καθοδηγήσετε τη συμπεριφορά σας. D) Υποθέστε ότι κάποιος άλλος θα βοηθήσει και απομακρυνθείτε.
A) Επιταχύνει το χρόνο απόκρισης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. B) Δεν έχει καμία επίδραση στο χρόνο απόκρισης έκτακτης ανάγκης. C) Καθυστερεί τον χρόνο ανταπόκρισης σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. D) Επηρεάζει μόνο τον ατομικό χρόνο απόκρισης.
A) Οι άνθρωποι αισθάνονται μεγαλύτερη προσωπική ευθύνη να ανταποκριθούν όταν είναι παρόντες άλλοι. B) Οι άνθρωποι αισθάνονται λιγότερη προσωπική ευθύνη να ανταποκριθούν όταν είναι παρόντες άλλοι. C) Οι άνθρωποι ανταποκρίνονται πιο αποτελεσματικά σε ομάδες παρά μόνοι τους. D) Οι άνθρωποι αναθέτουν επιλεκτικά την ευθύνη σε άλλους σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης.
A) Ενθάρρυνση των ανθρώπων να βασίζονται αποκλειστικά στη λήψη ομαδικών αποφάσεων. B) Εκπαίδευση των ατόμων σχετικά με το φαινόμενο και τις συνέπειές του. C) Αγνοώντας την παρουσία άλλων σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. D) Προώθηση μιας ατομικιστικής στάσης σε ομαδικά περιβάλλοντα.
A) Απόφαση για το αν θα παρέμβετε. B) Εκτίμηση των κινδύνων. C) Ανάληψη άμεσης δράσης για να βοηθήσουμε. D) Να έχετε επίγνωση μιας κατάστασης έκτακτης ανάγκης. |