A) Polinomdaki tüm terimlerin kuvvetlerinin toplamı. B) En yüksek güç teriminin katsayısı. C) Polinomdaki değişkenin en yüksek gücü. D) Polinomdaki terim sayısı.
A) Veri noktalarının tam değerlerini bulma. B) Bilinen veri noktaları arasındaki değerlerin tahmin edilmesi. C) Belirli bir kalıba uyması için verilerin manipüle edilmesi. D) Daha iyi doğruluk için veri aykırı değerlerinin göz ardı edilmesi.
A) Ortalama yerine medyanı kullanmak. B) Veri noktalarına tam olarak uyma. C) Veri noktaları ile yaklaşık fonksiyon arasındaki karesel farkların toplamının minimize edilmesi. D) Verilerdeki aykırı değerlerin maksimize edilmesi.
A) Yaklaşımda hesaplanan tüm hataların toplamı. B) Gerçek fonksiyon ile yaklaşımı arasındaki fark. C) Yaklaşımdaki veri noktalarının sayısı. D) Yaklaşımda hata olmaması.
A) Tek değişkenli tekniklere göre hesaplama açısından daha az yoğundurlar. B) Yalnızca doğrusal yaklaşımlarla sınırlıdırlar. C) Çok değişkenli ve etkileşimli fonksiyonları idare edebilirler. D) Doğru sonuçlar için daha az veri noktasına ihtiyaç duyarlar.
A) Hata analizi için kullanılan rasyonel fonksiyonlardır. B) Enterpolasyon için kullanılan parçalı polinom fonksiyonlardır. C) En küçük kareler yaklaşımı için kullanılan üstel fonksiyonlardır. D) Veri yumuşatma için kullanılan trigonometrik fonksiyonlardır.
A) Rolle Teoremi B) Bolzano'nun Ara Değer Teoremi C) Cauchy'nin Ortalama Değer Teoremi D) Weierstrass Yaklaşım Teoremi
A) Yaklaşım modelinin karmaşıklığını artırır. B) Aşırı uyumu önler ve yaklaşımın genelleştirilmesini iyileştirir. C) Verilerdeki aykırı değerlere daha fazla ağırlık uygular. D) Daha iyi doğruluk için verilere daha fazla gürültü ekler.
A) İnterpolasyon tüm veri noktalarından geçerken, yaklaştırma geçmez. B) Yaklaşım kesin değerler sağlarken enterpolasyon tahminler sağlar. C) İnterpolasyon ayrık veriler için kullanılırken, yaklaşım sürekli veriler için kullanılır. D) İnterpolasyon, yaklaştırmadan daha az doğrudur. |