A) En yüksek güç teriminin katsayısı. B) Polinomdaki tüm terimlerin kuvvetlerinin toplamı. C) Polinomdaki terim sayısı. D) Polinomdaki değişkenin en yüksek gücü.
A) Belirli bir kalıba uyması için verilerin manipüle edilmesi. B) Bilinen veri noktaları arasındaki değerlerin tahmin edilmesi. C) Daha iyi doğruluk için veri aykırı değerlerinin göz ardı edilmesi. D) Veri noktalarının tam değerlerini bulma.
A) Verilerdeki aykırı değerlerin maksimize edilmesi. B) Veri noktaları ile yaklaşık fonksiyon arasındaki karesel farkların toplamının minimize edilmesi. C) Ortalama yerine medyanı kullanmak. D) Veri noktalarına tam olarak uyma.
A) Yaklaşımda hata olmaması. B) Yaklaşımda hesaplanan tüm hataların toplamı. C) Yaklaşımdaki veri noktalarının sayısı. D) Gerçek fonksiyon ile yaklaşımı arasındaki fark.
A) Çok değişkenli ve etkileşimli fonksiyonları idare edebilirler. B) Doğru sonuçlar için daha az veri noktasına ihtiyaç duyarlar. C) Yalnızca doğrusal yaklaşımlarla sınırlıdırlar. D) Tek değişkenli tekniklere göre hesaplama açısından daha az yoğundurlar.
A) En küçük kareler yaklaşımı için kullanılan üstel fonksiyonlardır. B) Enterpolasyon için kullanılan parçalı polinom fonksiyonlardır. C) Hata analizi için kullanılan rasyonel fonksiyonlardır. D) Veri yumuşatma için kullanılan trigonometrik fonksiyonlardır.
A) Bolzano'nun Ara Değer Teoremi B) Cauchy'nin Ortalama Değer Teoremi C) Weierstrass Yaklaşım Teoremi D) Rolle Teoremi
A) Yaklaşım modelinin karmaşıklığını artırır. B) Verilerdeki aykırı değerlere daha fazla ağırlık uygular. C) Daha iyi doğruluk için verilere daha fazla gürültü ekler. D) Aşırı uyumu önler ve yaklaşımın genelleştirilmesini iyileştirir.
A) İnterpolasyon, yaklaştırmadan daha az doğrudur. B) İnterpolasyon ayrık veriler için kullanılırken, yaklaşım sürekli veriler için kullanılır. C) Yaklaşım kesin değerler sağlarken enterpolasyon tahminler sağlar. D) İnterpolasyon tüm veri noktalarından geçerken, yaklaştırma geçmez. |